نوت (Nut)

نوت الهه آسمان بود که دختر خدای هوا شو و خواهرش تفنوت بود. نوت همسر برادرش، خدای زمین گب، و مادر چندین خدای مهم از جمله اوزیریس، ایزیس و ست بود. نوت به عنوان آسمان، به صورت یک زن برهنه غول پیکر که بالای زمین قوس گرفته بود یا به صورت یک گاو غول پیکر با نشان‌های ستاره‌ای نشان داده می‌شد. نام او احتمالاً از یک کلمه مصری باستان به معنای آب (nw) گرفته شده است و نماد او یک ظرف آب بود.

چندین اسطوره به جدایی آسمان و زمین می‌پردازند. اولین اسطوره که به نظر می‌رسد به قدمت متون اهرام باشد، شرح می‌دهد که چگونه نوت و گب چنان با شور و اشتیاق یکدیگر را در آغوش گرفتند که جایی برای وجود هیچ چیز بین آنها وجود نداشت. شو، یا به دستور خالق یا به دلیل حسادت، فرزندانش را از هم جدا کرد و نات و گب را برای همیشه از هم جدا نگه داشت. سپس نوت می‌توانست فرزندانی را که قبلاً باردار شده بود، به دنیا بیاورد.

در روایت‌های دیگر از تاریخ اسطوره‌ای، به نظر می‌رسد جدایی دائمی وجود ندارد. تا زمانی که خدای خورشید خالق، رع، پس از شورش بشریت تصمیم به ترک زمین می‌گیرد. نوت به شکل گاوی درمی‌آید تا رع را به آسمان‌ها ببرد، اسطوره‌ای که در تصویر یک قرص خورشید بین شاخ‌های گاو خلاصه شده است که به نشان چندین الهه تبدیل شد. هنگامی که او خدای خورشید را بالای زمین نگه داشت، “اندام‌های نوت شروع به لرزیدن کرد”، بنابراین هشت خدای هه برای حمایت از او خلق شدند.

نوت و شب

نوت به طور خاص با آسمان شب مرتبط بود و برخی از محققان او را با کهکشان راه شیری یکی دانسته‌اند. در متون هرمی، این نوت است که پادشاه مرده را به آسمان‌ها می‌کشد تا دوباره به عنوان یک ستاره زندگی کند. آسمان اغلب به عنوان منطقه‌ای آبی تصور می‌شد که در آن ستارگان و سیارات می‌توانستند مانند ماهی شنا کنند یا در قایق‌ها حرکت کنند.  

در روز، خدای خورشید در امتداد «دریای زیر شکم نات» حرکت می‌کرد. هر شب، خدای خورشید توسط نوت بلعیده می‌شد و از آسمان درونی خطرناکی در درون او عبور می‌کرد. در سپیده دم، نوت خورشید را به دنیا می‌آورد و خون او آسمان را قرمز می‌کرد. در همان زمان، او ماه و ستارگان را می‌بلعید تا دوباره آنها را در غروب به دنیا بیاورد. این تصویرسازی خشونت‌آمیز ممکن است منجر به تفسیر مجدد شخصیت نوت به عنوان «خوکچه‌ای که بچه خوک‌های خود را می‌خورد» شده باشد. از پادشاهی نوین به بعد، چرخه خورشیدی در مقبره‌های سلطنتی و در تالارهای معابد با چهره‌های غول‌پیکر نوت که در سراسر سقف‌ها کشیده شده بودند، به تصویر کشیده می‌شد.

در آیین تشییع جنازه، نوت به عنوان یکی از مفیدترین الهه‌ها در نظر گرفته می‌شد. گاهی اوقات تصویر او را در زیر درب تابوت‌ها حکاکی یا نقاشی می‌کردند تا بتواند متوفی را برای همیشه در آغوش بگیرد. در کتاب مردگان و در مقبره‌های تزئین شده، او در باغ بهشت به عنوان الهه درخت انجیر چنار نشان داده شده است. در این نقش، این الهه به مردگان تازه نفس آب و غذا می‌داد تا آنها را برای سفرشان در دنیای زیرین تقویت کند.

برای دسترسی به اپیزود های پادکست تحوت به این لینک مراجعه فرمایید.

برای دسترسی به سایر مقالات اساطیر مصر به این لینک مراجعه نمایید.