داستان دختر پرتقال و بالنگ طلایی؛ قصهای از فولکلور ایرانی
این قصه را در قسمت «هفت خان» از مجموعهٔ قصههای فولکلور ایرانی پادکست تحوت، که در نوروز ۱۴۰۴ منتشر شد، میتوانید بشنوید.
روزی پادشاهی پسری داشت که او را به مکتب فرستاد. آن پسر بسیار باهوش بود و درسهایش را به خوبی میآموخت، به طوری که ملا (معلم) او را بسیار دوست داشت و همیشه برایش دعا میکرد و میگفت:«برو پسرم؛ خدا کند که دختر پرتقال و بالنگ طلایی نصیب تو شود!»
زمان گذشت تا اینکه روزی شاهزاده جوان از معلمش پرسید:«ملا، این دختر پرتقال و بالنگ طلایی که همیشه دعا میکنی خدا او را نصیب من کند، چه کسی است؟ خانه و سرزمین او کجاست؟»
ملا پاسخ داد:«برو از مادرت بپرس؛ او کشور و جایگاهش را میداند.»
شاهزاده همین که به خانه رسید، از مادرش پرسید. اما مادرش با نگرانی گفت:«فرزند عزیزم، هرکس این سؤال را به تو یاد داده، دشمنت است و قصد جان تو را دارد. خدا نکند که نام آن دختر دیگر بر زبانت جاری شود!»
پس شاهزاده، بدون آنکه او را دیده باشد، عاشق دختر پرتقال و بالنگ طلایی شد.
او نزد معلمش بازگشت و گفت:«هرچقدر که به مادرم التماس میکنم، چیزی به من نمیگوید و فقط مرا سرزنش میکند.»
ملا پاسخ داد:«دلیل اینکه مادرت چیزی به تو نمیگوید این است که در این راه مجبور خواهی شد از او جدا شوی. اگر میخواهی او را وادار به کمک کنی، باید این کار را انجام دهی: وقتی به خانه رفتی، به مادرت بگو:«مادر، لطفاً برایم چند تخممرغ سرخ کن.»اگر گفت: «به فلان کنیز یا فلان خدمتکار میگویم برایت سرخ کند»، قبول نکن و بگو: «نه، خودت باید این کار را انجام دهی.»وقتی که ماهیتابه را روی آتش گذاشت و آن را خوب داغ کرد، مچ دستانش را محکم بگیر و بگو:«یا به من میگویی که دختر پرتقال و بالنگ طلایی کجاست، یا دستانت را قطع میکنم و به جای تخممرغ در ماهیتابه سرخ میکنم!»»
پسر دقیقاً همانطور که ملا گفته بود عمل کرد. با وجود التماسها، گریهها و خواهشهای مادرش، او را رها نکرد. مادرش بیهوده فریاد میزد:«پسرم، این کار فقط برایت بدبختی خواهد آورد! تو حتماً جانت را از دست خواهی داد!»
اما هرچه مادر بیشتر اصرار میکرد، پسر محکمتر جواب میداد:«چارهای نیست؛ باید به من بگویی.»
وقتی مادر دید که پسرش او را رها نمیکند، بالاخره گفت:«بسیار خوب، حالا که اصرار داری، به تو میگویم. اگر میخواهی دختر پرتقال و بالنگ طلایی را پیدا کنی، باید هفت جفت کفش آهنی بخری و هفت سال سفر کنی تا به او برسی.بعد از یک سال سفر، به چاهی خواهی رسید. داخل آن برو، و در آنجا دیوی عظیم را خواهی یافت. به او سلام کن و دستش را ببوس. او از تو خواهد پرسید: «از کجا آمدهای؟»تو باید پاسخ دهی: «من عاشق دختر پرتقال و بالنگ طلایی هستم.»بعد، هر دستوری که او به تو داد، دقیقاً همان را انجام بده.»
او راه افتاد و برای خود هفت جفت کفش آهنی ساخت و سفرش را آغاز کرد. پس از یک سال سفر، به دهانهی چاهی رسید که مادرش از آن سخن گفته بود. به داخل چاه رفت و در آنجا دیوی عظیم را دید که شاخهایش یک دور به دور سرش پیچیده شده بود.
او به دیو سلام کرد و دستش را بوسید. دیو گفت:«درود بر تو، ای پسر انسان، موی سیاه و دندان سفید! چه جسارت و دیوانگی تو را به اینجا کشانده است؟ آیا میخواهی تو را با یک لقمه ببلعم؟»
شاهزاده شروع به التماس و ستایش دیو کرد و گفت:«من عاشق دختر پرتقال و بالنگ طلایی هستم.»
دیو پاسخ داد:«بسیار خوب، چون پسر خوبی هستی، راه را نشانت خواهم داد، اما به یک شرط: بعد از اینکه با دختر پرتقال ازدواج کردی، باید مرا هم به همسری بگیری و او را کنیز من کنی.»
شاهزاده که چارهای نداشت، گفت:«بسیار خوب، قبول میکنم.»
دیو ادامه داد:«من هفت پسر دارم که هر لحظه ممکن است بازگردند. اگر تو را اینجا پیدا کنند، تکهتکهات کرده و خواهند خورد.»
سپس دیو دعا خواند و شاهزاده را به یک سوزن تبدیل کرد و آن را در گوشهی دستمالی که بر سر داشت، فرو برد.
همین که کارش تمام شد، هفت پسرش یکی پس از دیگری به درون غار پرواز کردند و فریاد زدند:«مادر! ما بوی انسان را حس میکنیم. حتماً یکی را گیر آوردهای و او را پنهان کردهای تا خودت او را بخوری!»
اما دیو مادر گفت:«نه، پسرانم، از کجا میتوانم انسانی را اینجا پنهان کنم؟ و اصلاً چگونه ممکن است کسی به اینجا برسد، در حالی که یک سال راه تا سرزمین آدمیان فاصله دارد؟»
آنها دیگر چیزی نگفتند و شروع به پختن غذایی کردند که با خود آورده بودند—گوشت سگ و گوشت الاغ—و پس از خوردن آن، خوابیدند.
وقتی صبح شد و از خواب برخاستند، دوباره از آنجا رفتند. سپس دیو مادر دعایی خواند و پسر پادشاه را به شکل اصلیاش بازگرداند. او نامهای نوشت و آن را به شاهزاده داد و گفت:«این نامه را با خود ببر و یک سال دیگر در مسیر مشخصی سفر کن تا به چاه دیگری برسی. خواهر بزرگتر من در آنجا زندگی میکند. این نامه را به او بده و هر چه به تو گفت، انجام بده.
ما هفت خواهر هستیم و هرکدام در یک چاه زندگی میکنیم، با فاصلهی یک سال سفر بین هر کدام. هر یک از ما هفت پسر داریم. سن ما را میتوان از تعداد پیچهای شاخهایمان فهمید—هر هزار سال که میگذرد، شاخهایمان یک دور دیگر به دور سرمان پیچیده میشوند. خواهر بزرگتر من هفت هزار سال عمر دارد و شاخهایش هفت بار دور سرش پیچیدهاند.»
شاهزاده نامه را گرفت و به سفر خود ادامه داد تا به چاه دوم رسید، و سپس به راه خود ادامه داد تا پس از هفت سال به هفتمین چاه رسید.
در هر چاه، خواهر دیو او را از خورده شدن توسط پسرانش نجات میداد و او را به شکلهای مختلفی درمیآورد:
در چاه دوم، او را به یک گل تبدیل کرد،
در چاه سوم، به یک جارو،
در چاه چهارم، به یک بادبزن،
در چاه پنجم، به یک کوزهی آب،
در چاه ششم، به یک چاقو.
هرکدام از این شش خواهر، نامهای به او دادند تا به خواهر بعدی برساند و در ازای کمکشان، از او قول گرفتند که پس از ازدواج با دختر پرتقال و بالنگ طلایی، باید آنها را نیز به همسری بگیرد و عروسش را به عنوان کنیز به آنان بسپارد.
وقتی وارد هفتمین چاه شد، دیوی را دید که به قدری عظیم بود که در تمام دنیا چیزی از او بزرگتر نبود، و شاخهایش هفت بار دور سرش پیچیده شده بود.
وقتی شاهزاده به مقابل او رسید، تعظیم کرد، سلام داد و دستان، پاها و زانوهایش را بوسید.
دیو گفت:«ای انسان جسور، تو چقدر بیباکی! آیا نمیدانی که اینجا مقر اصلی دیوهاست؟ چه جسارت و دیوانگی تو را به اینجا کشانده است؟ اینجا هفت سال راه از سرزمین آدمیان فاصله دارد!»
شاهزاده تمام ماجراهایش را برای او تعریف کرد و نامهی خواهرش را به او داد.
او نامه را بر چشمانش گذاشت و آن را بوسید، سپس باز کرد و خواند. پس از آن گفت:«بسیار خوب، حالا که نامهای از خواهرم آوردهای، سرزمین و خانهی دختر پرتقال و بالنگ طلایی را به تو نشان خواهم داد، اما به یک شرط: پس از اینکه با او ازدواج کردی، باید مرا نیز به همسری بگیری و او را کنیز من کنی.»
شاهزاده که چارهای نداشت، پذیرفت.
سپس دیو گفت:«الان پسرانم به خانه بازمیگردند، و اگر تو را ببینند، نجات جانت غیرممکن خواهد بود.»
پس دعایی خواند و او را به یک قالیچهی چرمی تبدیل کرد و خودش روی آن نشست.
همین که کارش تمام شد، پسرانش یکی پس از دیگری با پرواز وارد شدند و فریاد زدند:«مادر! بوی انسان را حس میکنیم!»
اما دیو مادر پاسخ داد:«پسرانم، چطور ممکن است انسانی اینجا باشد؟ اینجا هفت سال راه از سرزمین آدمیان فاصله دارد!»
با این حال، آنها شروع به جستجو کردند و همه جا را زیر و رو کردند. به در کوبیدند، به سقف ضربه زدند، و در حالی که نعرههای وحشتناکی میکشیدند، همه جا را برای یافتن انسان کاویدند.
فقط بعد از هزاران دلیل و سوگند و اطمینان دادنهای مادرشان بود که آرام شدند. سپس گوشتی را که با خود آورده بودند، پختند و خوردند و به خواب رفتند.
وقتی صبح شد و از خواب برخاستند، دوباره از خانه بیرون رفتند تا غذای روز بعدشان را تهیه کنند.
سپس دیو دعایی خواند و پسر پادشاه را به شکل اصلیاش بازگرداند. سپس روی یک تکه نی، یک تکه شیشه، یک سوزن، یک چاقو، مقداری نمک، مقداری زغال و مقداری کف دریا دعا خواند و آنها را به او داد.
سپس به او دستور داد:«تو باید از مسیر مشخصی بروی و به مکانی برسی که باغی در آن قرار دارد. وقتی به باغ رسیدی، در را بکوب و باغبان در را برایت باز خواهد کرد. ابتدا مبلغ کمی به عنوان هدیه به باغبان بده و وارد شو.
در کنار جوی آبی که از میان باغ میگذرد، یک درخت پرتقال خواهی دید. مقدار زیادی پول به باغبان بده و تمامی میوههای آن درخت را یکجا بخر. سپس یکییکی پرتقالها را بچین، آنها را با چاقو از وسط نصف کن و به داخل آب بینداز.
اما اگر هنگام بریدن یکی از پرتقالها، صدایی گفت: «آه!»، بدان که دختر پرتقال و بالنگ طلایی درون آن پنهان شده است. آن را در زیر بغلت بگیر و فرار کن!»
سپس ادامه داد:«بدان که این شاهزاده خانم تحت طلسم تمامی دیوها و پریان است، و آنها همگی عاشق او هستند. هرگز دست از تعقیب تو برنخواهند داشت و سعی خواهند کرد تو را بکشند تا او را پس بگیرند. بنابراین، باید با تمام سرعت بگریزی، و هرگاه دیدی که به تو نزدیک میشوند، این کارها را انجام بده:
۱. اگر به تو نزدیک شدند، نی را بر زمین بینداز و بگو:«ای خدا، به نام حضرت سلیمان،بگذار این بیابان، برهوت در برهوت و جهانی بر جهان،به نیزاری انبوه تبدیل شود!»و به هیچ وجه پشت سرت را نگاه نکن.
۲. اگر از نیزار عبور کردند، شیشه را بینداز و بگو:«ای خدا، به نام حضرت سلیمان،بگذار این بیابان، برهوت در برهوت و جهانی بر جهان،به دشتی از شیشه بدل گردد!»
۳. اگر از شیشه عبور کردند، سوزن را بینداز و بگو:«ای خدا، به نام حضرت سلیمان،بگذار این بیابان، برهوت در برهوت و جهانی بر جهان،به جنگلی از سوزن تبدیل شود!»
۴. اگر از سوزنها عبور کردند، چاقو را بینداز و بگو:«ای خدا، به نام حضرت سلیمان،بگذار این بیابان، برهوت در برهوت و جهانی بر جهان،به دشتی از چاقوها بدل گردد!»»
اگر از چاقوها هم عبور کردند، نمک را بر زمین بینداز و بگو:«ای خدا، به نام حضرت سلیمان،بگذار این بیابان، برهوت در برهوت و جهانی بر جهان،به مردابی از نمک تبدیل شود!»
اگر از نمک عبور کردند، زغال را بینداز و بگو:«ای خدا، به نام حضرت سلیمان،بگذار این بیابان، برهوت در برهوت و جهانی بر جهان،به دشتی از آتش تبدیل شود!»
و در نهایت، اگر همچنان تو را دنبال کردند، کف دریا را بینداز و بگو:«ای خدا، به نام حضرت سلیمان،بگذار این بیابان، برهوت در برهوت و جهانی بر جهان،به دریایی بیکران تبدیل شود!»
شاهزاده دقیقاً همانطور که دیو به او دستور داده بود، عمل کرد. همین که کف دریا را بر زمین انداخت، جهان پشت سرش به دریایی عظیم تبدیل شد.
دیوان که دیدند دیگر نمیتوانند او را تعقیب کنند، ناگهان تکهی کف دریا را در میان دریا دیدند و تصور کردند که صخره یا کوهی است. پس پایشان را روی آن گذاشتند تا از دریا عبور کنند، اما همهشان غرق شدند.
وقتی شاهزاده دید که همهی دیوان نابود شدهاند، خدا را شکر کرد، به خاک افتاد و زمین را بوسید، سپس به راه خود ادامه داد.
او آنقدر سفر کرد و رفت که سرانجام تنها دو یا سه روز با سرزمین خود فاصله داشت. اما دیگر دلش طاقت نیاورد و پرتقال را پوست کند…
از داخل پرتقال، دختری بیرون آمد که همچون ماه شب چهاردهم میدرخشید، آنقدر زیبا که حتی نگاه کردن به او گناهی بزرگ به نظر میرسید.
موهایش از سر تا پا جاری شده بود، بهگونهای که منظرهای شگفتانگیز پدید آورده بود، اما زیر آن کاملاً برهنه بود و هیچ لباسی بر تن نداشت.
شاهزاده فریاد زد:«وای بر من! چه کنم؟ چگونه میتوانم با این دختر سفر کنم، در حالی که هیچ لباسی برای او ندارم؟»
همان نزدیکی درختی و چشمهای وجود داشت، پس شاهزاده نزد دختر پرتقال رفت و گفت:«خودت را در آن درخت پنهان کن. من به کشورم میروم و ترتیبی میدهم که لباس و خدمه برایت بیاورم. سپس با شکوه و جلال تو را به خانهام خواهم برد.»
دختر پذیرفت و شاهزاده به راه خود ادامه داد.
در همان حوالی خانهای بود و زن صاحب آن خانه، کنیز سیاهپوستی داشت.
زن به او گفت:«این کوزههای آب را ببر کنار نهر، آنها را پر کن و برگردان.»
وقتی کنیز سیاهپوست به کنار آب رسید، چهرهای بینهایت زیبا را در آب دید، آنچنان زیبا که هرگز نمیشد از تماشای آن سیر شد.
آن کنیز احمق فکر کرد که این بازتاب چهرهی خودش است و فریاد زد:«به قبر بابای خانمم قسم که آتیش بگیره! من اینقدر خوشگلم؟ پس چرا باید مثل یه برده کار کنم؟!»
سپس تمام کوزهها را به زمین کوبید و شکست و با سرعت تمام به خانه برگشت. اما وقتی رسید، باز همان بردهی زشت و سیاه همیشگی بود!
خانم خانه فریاد زد:«ای دختر پدر سوخته! چه بلایی سر کوزهها آوردی؟!»
کنیز گفت:«خانم، رفتم کنار نهر که کوزهها رو پر کنم، یه باد بزرگ اومد، کوزهها رو انداخت و همه شکستند!»
زن کمی عصبانی شد و او را سرزنش کرد، اما بعد گفت:«خیلی خب، حالا این لباسهای بچه را ببر کنار آب و بشوی.»
دوباره آن کنیز سیاهپوست همان بازتاب زیبای چهره در آب را دید و با خود گفت:«نفرین بر پدر خانمم! من خیلی از او زیباتر هستم!»
سپس لباسهای کودک را تکهتکه کرد و آنها را در آب انداخت و با سرعت تمام به خانه برگشت.
مستقیم جلوی آینه رفت و نگاه کرد، اما باز هم همان بردهی زشت و سیاه همیشگی بود!
خانم خانه پرسید:«چه بلایی سر لباسهای بچه آوردی؟!»
کنیز شروع به گریه و ناله کرد و گفت:«خانم، لباسها رو شستم، اما آب خیلی خیلی تند بود و همهی لباسها رو با خودش برد.»
زن کمی او را کتک زد و بعد گفت:«خیلی خب، حالا بچه را ببر بیرون و کمی در هوای تازه بگردان، فقط مواظب باش که گریه نکند.»
کنیز بچه را در آغوش گرفت و دوباره به کنار نهر رفت. باز هم نگاهی در آب انداخت و همان چهرهی بینهایت زیبا را دید. باز هم با خود نفرین کرد و این بار از شدت حسادت، بچه را روی زمین انداخت و داشت او را از وسط پاره میکرد.
اما دختر پرتقال و بالنگ طلایی دلش به حال کودک بیگناه سوخت و از بالای درخت فریاد زد:«هی! آن بچه را نکش! تصویری که در آب میبینی، چهرهی من است، نه تو!»
کنیز به سمت صدا نگاه کرد و دختر پرتقال و بالنگ طلایی را بالای درخت دید و فریاد زد:«ای بانوی من! من فدای تو شوم! خدا به تو شادی دهد! تو کیستی؟»
شاهزادهخانم پرتقال و بالنگ طلایی همهی داستان خود را برای کنیز تعریف کرد.
کنیز گفت:«ای خانم، بگذار بردهی تو شوم! وقتی شاهزاده بازگشت، مرا هم با خودت به خانه ببر.»
شاهزادهخانم پاسخ داد:«بسیار خوب، اما اول این بچه را سالم به مادرش برگردان. بعد میتوانی نزد من بازگردی؛ من از تنهایی خسته شدهام.»
کنیز بچه را نزد مادرش برد و سپس دوباره به پای درخت بازگشت و گفت:«ای بانو، من میخواهم پیش تو بیایم، اما چگونه بالا بروم؟»
شاهزادهخانم پرتقال و بالنگ طلایی موهای بلندش را تا روی زمین رها کرد و گفت:«موهایم را بگیر و از آن بالا بیا.»
زن همین کار را کرد و به بالای درخت رسید. وقتی بالا رفت، گفت:«من فدای تو شوم! وقتی موهایت را در دست گرفتم، دیدم که درهمتنیده و پر از گرد و غبار است. بیا پایین برویم، من برایت آنها را میشویم و شانه میکنم تا زیبا شوند.»
شاهزادهخانم پذیرفت و هر دو پایین آمدند. کنیز سر زیبای او را روی زانوی خود گذاشت و شروع به آهسته شانه کردن موهایش کرد.
اما همین که شاهزادهخانم به خواب رفت، کنیز خنجر خود را بیرون کشید و گلوی او را از گوش تا گوش برید و او را کشت. سپس بدنش را به آب انداخت.
چند قطره از خون شاهزادهخانم روی زمین ریخت، و از آن بوتهی رز شگفتانگیزی رویید که گلهایی به غایت زیبا و خوشبو داشت، بهگونهای که همه از دیدن آن شگفتزده میشدند.
در همین حین، کنیز سیاهپوست به بالای درخت رفت و جای شاهزادهخانم نشست.
مدتی بعد، شاهزاده با سپاه و خدمتکاران و تجهیزات باشکوهی برای بردن همسرش بازگشت.
وقتی به پای درخت رسید، اشارهای کرد و کنیز از درخت پایین آمد.
شاهزاده با حیرت به او نگاه کرد و فریاد زد:«خدای بزرگ! این دیگر چیست؟ تو کی هستی؟!»
کنیز پاسخ داد:«من دختر پرتقال و بالنگ طلایی هستم!»
شاهزاده که حیرتزده و درمانده شده بود، فریاد زد:«دروغ است! محال است!»
آن زن تمام داستانی را که شاهزادهخانم برایش گفته بود، برای شاهزاده بازگو کرد.
شاهزاده پرسید:«اما اگر تو همان دختر پرتقال و بالنگ طلایی هستی، چرا سیاه شدهای؟»
زن پاسخ داد:«آه، این به خاطر آفتابی است که وقتی روی درخت بودم، مرا سوزاند.»
«چرا صورتت پر از لکه شده؟»
«کلاغها آمدند و صورتم را نوک زدند.»
«چرا اینگونه عجیب حرف میزنی؟»
«به خاطر این که مدام کلاغها را میپراندم.»
«پس چرا اینقدر زشت شدهای؟»
«تو مرا به خانه ببر، بعد از یک سال دوباره مثل همان روز اول زیبا خواهم شد.»
شاهزاده درمانده شده بود و چارهای نداشت؛ پس با بیمیلی او را همراه خود برد.
اما در لحظهی رفتن، چشمش به بوتهی گل سرخ افتاد. آن گلها چنان دلش را بردند که عاشقشان شد.
وقتی به سرزمین خودش بازگشت، همهی ماجرا را برای مادرش تعریف کرد و ناچار با کنیز نامزد شد، به این امید که او دوباره مانند روز اولی که شاهزادهخانم پرتقال و بالنگ طلایی را دیده بود، زیبا شود.
در همین حین، او دستور داد که گل سرخ را از خاک دربیاورند و در باغ قصرش بکارند. هر روز زیر آن مینشست و برای عشق ازدسترفتهاش اشک میریخت.
مدتی بعد، کنیز بچهای به دنیا آورد. اما او از گل سرخ متنفر بود، چون میدید که شاهزاده چقدر آن را دوست دارد. پس دستور داد گل را از ریشه درآورند و از چوب آن یک گهواره برای نوزادش بسازند.
اما هر بار که بچه را در گهواره میگذاشت، دچار تشنج میشد و بیهوش میافتاد.
پس دستور داد گهواره را در تنور بیندازند و بسوزانند.
همین کار را کردند.
در همان روز، زن پیری که همسایهی شاهزاده بود، برای گرفتن کمی آتش وارد آشپزخانه شد.
آشپز به او گفت:«برو و از داخل تنور بردار.»
اما وقتی پیرزن به دهانهی تنور رسید، دید که چند تکه از چوبها در حال رقصیدن و به اینسو و آنسو پرتاب شدن هستند.
او چوبها را برداشت و تکهای از آن را به نجار داد تا برایش جعبهی کوچکی برای نگهداری نخهای ریسندگیاش بسازد.
آن زن پیر تنها زندگی میکرد و هیچ خویشاوندی نداشت.
روزی، پس از اینکه صندوقچهی چوب گل سرخ را گرفت، از خانه بیرون رفت. اما وقتی بازگشت، دید که تمام خانه شسته، جارو و آبپاشی شده است. با تعجب فریاد زد:«این یعنی چه؟ چه کسی این کار را کرده است؟!»
روز دیگر، همین اتفاق تکرار شد.
او بسیار شگفتزده شده بود.
روز سوم، مثل همیشه از خانه بیرون رفت، اما پنهانی وارد خانهی همسایه شد، به پشتبام رفت و شروع به تماشا کرد.
ناگهان دید که صندوقچهی چوب گل سرخ تبدیل به دختری شد که همچون ماه شب چهاردهم میدرخشید! دختر جارویی برداشت و خانه را جارو زد.
پیرزن آرام از پشتبام پایین آمد، داخل خانه رفت، دختر را محکم از لباسهایش گرفت و فریاد زد:«به خدایی که تو را آفریده، قسم میدهم که دیگر به شکل صندوقچه برنگردی!»
سپس از او پرسید:«تو کیستی؟ اینجا چه میکنی؟ از کجا آمدهای؟ آیا جن هستی، پری یا انسان؟»
دختر پاسخ داد:«مادر خوبم، چرا خودت را درگیر زندگی و سرگذشت من میکنی؟ بگذار دخترت باشم.»
از روزی که بوتهی گل سرخ قطع شد، شاهزاده از غصه و اندوه آنقدر لاغر و ضعیف شده بود که دندههایش به هم چسبیده بود.
روزی برای فراموش کردن غمش، به پشتبام قصر رفت.
در همان لحظه، نگاهش به دختر داخل خانهی پیرزن افتاد.
در یک آن، شناخت که او همان دختر پرتقال و بالنگ طلایی، معشوقهاش است!
فریادی کشید و بیهوش به زمین افتاد.
یک ساعت بعد، شاهزاده به هوش آمد و فوراً به قصر بازگشت. او پیرزن را احضار کرد و گفت:«مادر، حقیقت را به من بگو، این دختر چگونه نزد تو آمده است؟»
پیرزن دستوپایش را گم کرد و مِنمِنکنان خواست چیزی نگوید. اما شاهزاده با قسم پدرش او را تهدید کرد و گفت:«به استخوانهای پدرم سوگند، اگر حقیقت را نگویی، تو را به دم یک اسب وحشی میبندم و در بیابان رها میکنم!»
پس پیرزن تمام داستان را برای شاهزاده تعریف کرد.
شاهزاده دستور داد که دختر پرتقال و بالنگ طلایی را نزد او بیاورند.
وقتی دختر آمد، شاهزاده او را در آغوش کشید، گریست، و سپس پرسید:«چه بلایی بر سرت آمد؟»
پس دختر همهی داستان را دربارهی آن کنیز خائن برایش بازگو کرد.
شاهزاده بیدرنگ دستور داد که کنیز و فرزندش را به دم یک اسب وحشی ببندند و آن را در بیابان رها کنند تا بدنشان تکهتکه شود.
سپس دستور داد که در هفت شهر جشن بزرگی برپا شود و با شکوه و جلال با دختر پرتقال و بالنگ طلایی ازدواج کرد.
او شوهرش شد، او همسرش شد، و زندگی خوشی را با یکدیگر آغاز کردند.
خدایی که آرزوی شاهزاده را برآورده کرد، آرزوی همهی آفریدگان را نیز برآورده سازد!
قصههای دیگر همین شب
قصههای دیگری از این دست را در قصههای فولکلور ایرانی بخوانید و بشنوید.
منبع
- دیوید و اِمیلی لاریمر، قصههای ایرانی (Persian Tales: Written Down for the First Time in the Original Kermani and Bakhtiari)، لندن، انتشارات مکمیلان، ۱۹۱۹.
